El sud. Refree. Versió 2011. Christina Rosenvinge
Amb les flors del teu vestit i el marc de la finestra
farem un bon jardí
a una casa de color d'anís que mai no s'abandoni
i s'hi estigui bé a dins.
I allà faré molts més fills
i en sortirà algun d'albí
i ens mirarem el passat com si no fos possible que haguem trigat tant a arribar.
Amb les frases ronques que no omplim i alguna mala lletra
que em trobo pel camí
aprendrem les cares i els perfils dels homes sense pressa
que tindrem de veïns.
I allà faré molts més fills
cap no es dirà Agustí
i ens mirarem els seus caps com si no fos possible que els creixi el pèl tant llarg.
Amb les hores mortes dels matins i totes les ressaques
que vam callar dormint
dibuixarem alguns amics i farem una festa
com quan érem petits, amb el senyor Cordills i el gos tot esverat.
Spotify: Christina Rosenvinge – El sud - Version 2011
dijous, 29 de desembre del 2011
dissabte, 24 de desembre del 2011
Voyerismo
A veces, muchas veces quizás,
algunas de nuestras características físicas determinan nuestra personalidad,
nuestras neuras, nuestra especificidad. Puede ser que éste sea mi caso en el
caso y valga la redundancia, que me ocupa, pues mis genes me llevaron a ser
estrábica con sólo tres años. Así es, yo fuí una de esas niñas que tuvieron que
pasar por todo el calvario de llevar gafas primero y de usar después aquellos
parches horribles de color carne (ahora lo llamaríamos color nude), un día en
el ojo izquierdo y al siguiente en el ojo derecho. Y así sucesivamente hasta
que mi oftalmólogo, vaya desde aquí mi saludo al Dr. Rodríguez de la clínica
Barraquer, decidió que aquello no era más que un parche (no sé de qué color) y
que no avanzábamos nada, que la niña seguía girando el ojo y que continuaba
viendo el mundo doble cada vez que se desnudaba de su pequeña armadura ojeril.
Así que el fantástico doctor me operó y empecé (o volví) a ver cada cosa en su
sitio.
A lo que íba: estoy desarrollando
la teoría de que fué mi estrabismo el que configuró mi posterior voyerismo, el
de ahora. Me reconozco como alguien que disfruta tremendamente observando. Me
gusta mirar el mundo, mirar, mirar y mirar. Observarlo todo, analizar los
detalles, dejar que fluya, a través de mis ojos, el estímulo visual entero, un
estímulo que intuyo que pocas veces se para en el cerebro, más bien diría que
lo pasa de largo para entrar directamente por la vena hasta el alma, lugar
donde se crea el chispazo, esa pseudo-descarga eléctrica que representa para mí
la experiencia de observar.
Labios que se mueven, escaparates
llenos, escaparates vacíos, objetos de colores, entrecejos en movimiento, dedos
gordos, pantallas de ordenador, fotografías en blanco y negro, espejos, hileras
de luces colgando de los balcones, revistas, culos que caminan delante mío,
zapatos monos, baldosas en el suelo, cielos encapotados, conductores en los
atascos, películas, el humo de un cigarro, carteles luminosos, gatos negros que
se cruzan en mi camino, semáforos, árboles solitarios, tortillas de patatas,
castañas en otoño, hombres y mujeres, donuts pequeños de chocolate.
Así que no te
extrañe, que a veces, cuando estés conmigo, parezca que no te escuche. Quizás
sólo te esté mirando.
Es sólo rock&roll para calmar mi corazón!!
Es sólo una canción. Amaral
Con la mirada de sorpresa que ponía Charlot
Con la mirada de sorpresa que ponía Charlot
Yo alucinaba con la televisión
Qué pena…
Con el deseo irrefrenable
De que todo latiera
Y como un gato
Subido en la azotea.
Por los tejados de Madrid
quise escaparme yo
Los pararrayos no sirven cuando hay tormentas,
Dentro de mi cabeza.
De tanto reír no puedo ni hablar
y hay tantas cosas que te quiero contar
¿Te hace un billar?
nos vemos en la Via Láctea
Es sólo una canción
Para calmar mi corazón
Lo que yo siento
Lo que yo quiero
Es solo rock and roll
Para calmar mi corazón
Lo que yo quiero
Lo que yo siento
Tumbados los dos en el sillón
Baja el volumen de la televisión
Qué pena
Que pena, penita, pena
Si sólo salen paparazzis sin conciencia,
Y el matador acaba la faena
con sangre sobre la arena
No quiero entender por que hay que matar
A veces siento que soy ese animal
Mejor sería
fugarnos a una isla desierta
Es sólo una canción
Para calmar mi corazón
Lo que yo siento
Lo que yo quiero
Es solo rock and roll
Para calmar mi corazón
Lo que yo quiero
Lo que yo siento
Es sólo una canción
Es sólo una canción
Es sólo una canción
Es sólo una canción
Es sólo una canción
Para calmar mi corazón
Lo que yo siento
Lo que yo quiero
Es solo rock and roll
Para calmar mi corazón
Lo que yo tengo
Lo que yo siento
Es sólo una canción
Es sólo una canción.
Coffee break a Marrakesh
Give me a little bit serious love. Give me a little full love. Be full of love
I was lying in my bed last night staring
At a ceiling full of stars
When it suddenly hit me
I just have to let you know how I feel
We live together in a photograph of time
I look into your eyes
And the seas open up to me
I tell you I love you
And I always will
And I know you can't tell me
I know you can't tell me
So I'm left to pick up
The hints, the little symbols of your devotion
So I'm left to pick up
The hints, the little symbols of your devotion
And I feel your fists
And I know it's out of love
And I feel the whip
And I know it's out of love
And I feel your burning eyes burning holes
Straight through my heart
It's out of love
It's out of love
I accept and I collect upon my body
The memories of your devotion
I accept and I collect upon by body
The memories of your devotion
And I feel your fists
And I know it's out of love
And I feel the whip
And I know it's out of love
And I feel your burning eyes burning holes
Straight through my heart
It's out of love, ooh hoo
It's out of love
Give me a little bit serious love
Give me a little full love
Be full of love
Fists, fists, fists full of love...
Subscriure's a:
Missatges (Atom)
